Hep Yazdı

Her parçası ilmek ilmek sökülür içinden
Nefes alamaz
Umut çukuruna yeni hayal kırıklıkları yığar
Kimse görmez o kemik yığınını
Korkmaz
Saçının her teline eşit gözyaşı sicimleri
Hava aydınlanır ve perdeler hala kapalı

Bitmek bilmez korku tüneli
Gözünü ne zaman açacağını bilememek
Karın boşluğunda iğneler
Kurumuş kan izleri
Acımaz
Kim bilir bir daha ne zaman, diye iç geçirmek
Tek yapabildiği

Zaman kaybıydı evcilik
Hiç anne olmadı, olamadı, olamazdı, olamaz
Her zaman yazdı mevsim
Bilmesi gerekmeyenlerin uzmanı cahil
Sözümona öğrenim
Umursamaz
Çoktan tekmeyi yemiştir

Bıktırdı hayatı kendinden ve isyankar
“Düşmeden bisiklete binebilecek miyim?”
Hayal kuramaz
Arkasından koşuyor zaman
Dünü yoktur, anıları silüet
Tek fark edebildiği
Kedi köpeği kovalar ve yağmur hala yağar