Şimdi, Her Şey

Gözü kararmış deliliğin
Şimdi her şey edepsiz
Toprağın isyankar kadını mahcup
Tutamıyor göz yaşlarını barajlarda
Renkler artarken dünya küçülüyor
Kabuk tutmuş şefkat
Şimdi her şey gereksiz

Kurumuş nehir
Şimdi her şey bereketsiz
Zamanın durduğu yerde bekler
Söylenmemiş şiirlerin çöpü
Susuyor toprak, susuyor
Riyakarmış aşklar
Şimdi her şey dertsiz

Tarladaymış karga
Şimdi her şey sebepsiz
Bir tohum ekilmiş sonbaharda
Bağrını deşip açıyorlar
Yeşeremeden dökülüyor yapraklar
Acımasızmış gagası
Şimdi her şey sessiz